Gewoon

Buiten is het is nog donker. Heel in de verte doorbreekt de oehoe van een kerkuil de stilte maar na een paar seconden is de rust en kalmte van de vroege ochtend weer terug. Het lijkt alsof de hele wereld zich nog in een diepe slaap hult, maar schijn bedriegt.

In de kast van Koning Kwiebus is het op dit vroege uur al een drukte van belang. De grond ligt bezaaid met stropdassen, schoenen, overhemden, dozen en hangers. De koning staat hoog op een ladder en graait achter in zijn kast. "Dit is ook al niks!"gromt hij als hij het zoveelste overhemd in zijn hand houdt.

In de deuropening van de kast verschijnt de koningin. "Kwiebus, wat is hier in vredesnaam aan de hand?"vraagt ze . Zij kijkt van de grond naar koning Kwiebus. "Ik heb niets om aan te trekken"antwoordt hij. "Noem jij dat niets" zegt de koningin en zij kijkt geïrriteerd naar de enorme stapel kleding die hoger en hoger wordt. "Nou ja,…… ik bedoel niks geschikts voor vandaag" antwoordt de koning terwijl hij met zijn hoofd weer helemaal achter in de kast verdwijnt.

Bij de koningin gaat een lampje branden. Haar man gaat vandaag werken op de boomgaard achter het paleis. Hoe kon ze zo stom zijn om dat te vergeten. De hele avond heeft hij het erover gehad. Hij bleef maar praten over die bomen en die appels en die Jan Beschuit die aan de deur had gestaan. "Maakt ie er niet teveel heisa van?" had ze zich stilletjes afgevraagd. Omdat ze het enthousiasme van de koning niet had willen temperen, besloot ze dat niet hardop te zeggen.

"Wat zoek je dan precies, lieverd?" "En kan ik je misschien helpen? " De koningin kijkt onderzoekend naar haar man. Koning Kwiebus daalt de trap af en legt aan de koningin uit dat hij gewone werkkleren wil. "Gewoon……. gewoon", zegt hij, net zoals iedereen die daar werkt.

"Bedoel je dan een jeans met een shirt?'vraagt de koningin. "Nee" antwoordt koning Kwiebus, gewoon werkkleren voor buiten. "Een broek met zakken voor mijn gereedschap en een wit t-shirtje en werkschoenen". "En zo'n rode zakdoek om het zweet van mijn gezicht te vegen".

De koningin trekt haar wenkbrauw op, "Weet je zeker dat je er echt uit wil zien als landarbeider?"vraagt ze "je bent ten slotte wel een koning, lieverd.

" Koning Kwiebus wordt boos, hij ontploft bijna. "Ja….. en….. wat kan mij dat nou schelen!" schreeuwt hij. "Ik kan daar toch niet als één of andere koning appels gaan plukken, of wel soms?"

De koningin realiseert zich dat ze de verkeerde snaar heeft geraakt. "Sorry"zegt ze, "het spijt me, je hebt helemaal gelijk, stom van me dat ik dat zei ". "Nog stommer dat je zo denkt" denkt koning Kwiebus. Hij besluit het erbij te laten en zegt dan; "Weet je wat ik doe?" "Ik loop zo even naar Gerrit, die heeft vast wel wat voor me."

"Gerrit?"vraagt de koningin verbaast, "wie is dat dan?" "Weet jij niet wie Gerrit is", zegt koning Kwiebus op zijn beurt ook verbaast. "Die doet hier al 18 jaar het snoeiwerk in de tuin." "Ik had toch wel verwacht dat je zou weten wie dat is!" De wangen van de koningin kleuren een beetje rood, " uh natuurlijk weet ik wel wie het is hoor", zegt ze. "Ik was alleen zijn naam even kwijt.""Het lijkt me trouwens een prima idee om bij hem werkkleren te halen, hij heeft vast wat voor je".

Ze kust na deze woorden koning Kwiebus op zijn wang en gaat weer terug naar bed. De koning staat nog in zijn kast, wat een bende is het overal. Terwijl hij alles opruimt, opvouwt en weer terug hangt in zijn kast, vraagt hij zich af hoe het komt dat een koning geen gewone kleren heeft. "Da's gek", denkt ie "je zou bij een koning verwachten dat ie zelf uitmaakt wat hij aantrekt maar zo werkt het blijkbaar niet". "Waarom eigenlijk ook niet?" "En wie bepaalt dit nou?" "En wat wil ik zelf".

Eén voor één rollen de vragen het hoofd van koning Kwiebus in. Hij kan er geen antwoord op geven. "Daar moet ik later toch eens verder over denken". " Maar nu is het tijd om aan de slag te gaan Kwiebus". De spiegel in de kast antwoordt met een vrolijke glimlach en koning Kwiebus verlaat de kast zoals hij erin kwam. In zijn pyjama gaat hij op zoek naar Gerrit.

Na een uur stapt hij opgewekt de slaapkamer weer in. Koning Kwiebus voelt zich lekker in de kleren die hij van Gerrit geleend heeft. Hij bekijkt zichzelf nog eens in de spiegel, wat staat het 'm goed. Hij ziet eruit als een gewone werkman en daar is ie hartstikke blij mee!